ΑΠΟΚΑΘΙΣΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΓΕΘΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ

Εφόσον έχουμε ήδη ταυτίσει τους Άτλαντες με τους Τιτάνες, δεν θα πρέπει να μας ξαφνιάσει η δυνατότητα ότι ο τρομερός και μακροχρόνιος πόλεμος των Ατλάντων (Πελοποννήσου) με τους Αθηναίους (Αττικής) βρίσκει το μυθιστορικό αντίκρισμα του στην πασίγνωστη και επική Τιτανομαχία.
Το Καταστροφικό Σκηνικό Της Τιτανομαχίας: Έτσι, ο τρομερός απόηχος από το ποδοκρότημα, τον αλαλαγμό και το βροντοχτύπημα ("ποδών τ' αιπεία ιωή ασπέτου ιωχμοίο.,.τε κρατεράων") που έκαναν πέφτοντας οι μέχρι των ήλιο φθάνουσαι πέτρες ("ρολάων"..."πέτρας ηλιβάτους") που ο Ησίοδος αναφέρει στην θεογονία του ότι οι αντίπαλοι εκσφενδόνιζαν σαν βέλη ο ένας προς τον άλλον κατά την διάρκεια της μάχης ("ως σρ επ' αλλήλοις ιέσαν βέλεα στονόεντα"), όλα αυτά, φαίνεται πως χωρίς υπερβολή, αναφέρονται σε καποιο άλλο περίεργο (ή εξωκοσμικό) φαινόμενο εκτός από το φυσικό επακόλουθο μιας έκρηξης κάποιου μεγάλου ηφαιστείου, που προκλήθηκε και πάλι από τον εννοσίγαιο Ποσειδώνα. Η έκρηξη δε του ηφαιστείου αυτού, κατά τον Ησίοδο, ήταν τόσο βαθιά, βαρεία, και τρομερή, που η βοή του έφτανε τα ζοφερά βάθη του Τάρταρου ("ένοσις δ' ίκανε βαρεία Τάρταρον ηερόεντα") (-Θεογονία, 681-2). Το μέγεθος του εξάλλου, καταφαίνεται και από το ότι "έβραζε η γης ολάκερη και του Ωκεανού τα ρέματα" καθώς και "η θάλασσα η άκαρπη" ("Έζεε χθων πάσα και Ωκεανοίο ρέεθρα παντός τ' ατρύγετος") (-αυτ., 695-6). Κι' αυτό επίσης, δεν μπορεί να αναφέρεται σε άλλο τίποτα παρά την ξεχειλισμένη λάβα ενός (τουλάχιστον) ηφαιστείου που έφθασε μέχρι μέσα στη θάλασσα καταστρέφοντας, φυσικά, και τον τρύγο της. Υπάρχει όμως και κάποιο άλλο παράλληλο γεγονός, πιο βαρυσήμαντο ακόμα, που θα μπορούσε να μοιραστεί τους λόγους που έβραζε όλη η γη, Ωκεανός και θάλασσα:
Η Εκπύρωσις Του Φαέθοντος: Η εκπύρωσις αυτή, όπως λέει ο σχολιαστής του Τίμαιου, έγινε την ίδια περίοδο με τον κατακλυσμό του Δευκαλίωνα, δηλαδή, την εποχή για την οποία μιλάμε.

Ας δούμε πως εξηγεί τον μύθο του Φαέθοντος ο Πλάτωνας -χρησιμοποιώντας το σκηνικό ενός αιγυπτίου ιερέα να τον σχολιάζει (υποτίθεται) στον Σόλωνα: "το γαρ ουν και παρ' υμίν λεγόμενον, ως ποτέ Φαέθων Ηλίου παις το του πατρός άρμα ζεύξας δια το μη δυνατός κατά την του πατρός οδόν ελαύνην τα τ' επί γης ξυνέκαυσεν και αυτός κεραυνωθείς διεφθάρη, τούτο μύθου μεν σχήμα έχον λέγεται, το δε αληθές εστί των περί γην και κατ' ουρανόν ιόντων παράλλαξις και δια μακρών χρόνων γιγνομένη των επί γης πυρί πολλώ φθορά" (-Τίμαιος, 22.C-D). (Μετάφραση): "Όσο για την παράδοση που λέγεται στην χώρα σας, ότι δηλαδή κάποτε ο Φαέθωνας, ο γιος του Ήλιου, αφού έζεξε το άρμα του πατέρα του, επειδή δεν είχε την ικανότητα να ακολουθήσει τον ίδιο με τον πατέρα του δρόμο, και τα επί γης πυρπόλησε και αυτός κτυπηθείς από κεραυνόν εφονεύθει, δεν είναι άλλο τίποτα από την παράλλαξη των πέριξ της γης περιστρεφόμενων ουράνιων σωμάτων όσων βρίσκονται επί της γης".
Το συμπέρασμα που μπορεί να βγάλει κανείς από τον μύθο του Φαέθοντος όπως μας τον εξηγεί ο Πλάτων ας μέσω του αιγυπτίου ιερέα, είναι ότι αναφέρεται στο φαινόμενο ενός διάπυρου κομήτη αποσπασμένου -λόγω αποκλίσεως- από την τροχιά του κοντά στον ήλιο (πατέρα του) ο οποίος, μπαίνοντας στην ατμόσφαιρα της γης κατά την συγκυρία των καταρρακτωδών βροχών, κεραυνών και αστροπελεκιών, υφίσταται τήξη της μάζας του από την υγρή και ψυχρή ατμόσφαιρα και πλήξη από κάποιο κεραυνό με αποτέλεσμα τον τεμαχισμό του και τα κομμάτια του πέφτουν σε διαφορετικά σημεία της γης. Έτσι μπορεί να εξηγηθεί και η "εν Αιθιοπία υπό του Φαέθοντος εκπύρωσις" (κατά τον σχολιαστή του Τίμαιου) και η παράδοση ότι έπεσε στα νερά του ποταμού Ηριδανού, που κάποιοι υποστηρίζουν ότι είναι ο σημερινός Πάδος της Ιταλίας ενώ κάλλιστα θα μπορούσε να είναι ή και εκείνος της Αττικής που αναφέρει ο Πλάτωνας (Κριτίας, 112.Α). Αν μάλιστα λάβουμε υπόψη ότι ο Δίας, όπως κατέβαινε από τον ουρανό και τον Όλυμπο για να λάβει μέρος στην μάχη κατά των Τιτάνων, έριχνε με το στιβαρό του χέρι αλλεπάλληλες αστραπές, βροντές και κεραυνούς, διασκορπίζοντας ολόγυρα την ιερή φλόγα που κατάκαιγε όλα τα δάση παντού γύρω από την γη ("αμφί...γαία"), όχι μόνον μπορούμε να αντιληφθούμε την σφαιρικότητα της καταστροφής, αλλά και να μην αμφιβάλλουμε για το ενδεχόμενο ότι κάποιος από τους κεραυνούς του Δία είναι εκείνος που με το πλήγμα του κατέστρεψε ("κεραυνωθείς...διεφθάρη") τον γιο του Ήλιου, τον Φαέθοντα διάπυρο κομήτη. (ίσως αυτά φαίνονται ήδη αρκετά για μία πρώτη επαφή με το σκηνικό της καταστροφής της Ατλαντίδας).
Όσον αφορά τώρα τα δέκα χρόνια που μεσολάβησαν πριν την καταστροφή τούτη, τα συναντάμε στο κείμενο του πλατωνικού Τίμαιου ως "υστερώ δε χρόνω" (§. 25.D) που μεσολάβησε μέχρι την στιγμή που δια "σεισμών εξαίσιων και κατακλυσμών γενομένων" συντελέστηκε η καταστροφή (αλλά όχι εξαφάνιση, όπως είδαμε) της Ατλαντίδας, και η καταβύθιση στην γη – δηλαδή σε κάποιο χάσμα που προκάλεσε ένας ή περισσότεροι από τους σεισμούς - όλου του μάχιμου έμψυχου δυναμικού των Αθηναίων ("τότε παρ' υμίν μάχιμον παν αθρόον έδυ κατά γης") εντός ενός τρομερού ημερονυκτίου ("μιας ημέρας και νυκτός χαλεπής επελθούσης").

Εδώ είναι καλό να κάνουμε μια περιγραφή μερικών χαρακτηριστικών δραματικών γεγονότων της Τιτανομαχίας, που σύμφωνα με την θεωρία που αναλύουμε συνδέονται με την καταστροφή της Ατλαντίδας, Και γεννάται το εύλογο ερώτημα.: Έστω ότι τα πράγματα έγιναν έτσι. Τι λόγους τελικά μπορεί να είχε ο Πλάτωνας ώστε να μπει στον κόπο να καλύψει την Πελοπόννησο κάτω από την Ατλαντίδα ; Μερικά επι' μέρους ζητήματα ίσως δίνουν την απάντηση στο ερώτημα αυτό...

 

Προηγούμενη Σελίδα        Η ΧΑΜΕΝΗ ΑΤΛΑΝΤΙΔΑ - ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ        Προηγούμενη Σελίδα
Advertised by Ati Advertising on se.gr